Wyobraź sobie prostą sytuację. Wychodzisz z mieszkania i po kilku krokach pojawia się myśl: „A jeśli nie wyłączyłem żelazka?” Wracasz, sprawdzasz gniazdko i widzisz, że urządzenie jest odłączone. Przez moment czujesz ulgę. Po chwili pojawia się jednak kolejna wątpliwość: „Czy na pewno dobrze spojrzałem?” Robisz zdjęcie kontaktu, sprawdzasz je na klatce schodowej, a potem jeszcze

Obsesja pojawia się w głowie. Kompulsja jest tym, co człowiek robi — fizycznie lub w myślach — żeby choć na chwilę poczuć ulgę. To najprostsze rozróżnienie, ale w praktyce granica nie zawsze jest oczywista. Wielokrotne sprawdzanie zamka łatwo zauważyć. Powtarzane po cichu zdanie, analizowanie własnych wspomnień albo nieustanne upewnianie się, że „na pewno nic złego

Określenie „nerwica natręctw” nadal pojawia się w rozmowach, mediach, a czasem również w wypowiedziach osób związanych z ochroną zdrowia. Nie jest jednak nazwą preferowaną we współczesnej diagnostyce. Oficjalny i precyzyjniejszy termin to zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, często skracane do OCD. Różnica nie sprowadza się wyłącznie do unowocześnienia języka. Słowo „nerwica” pochodzi ze starszego sposobu porządkowania zaburzeń psychicznych

OCD nie oznacza, że ktoś lubi mieć równo ustawione książki, starannie składa ubrania albo denerwuje się na widok bałaganu. Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, potocznie nazywane nerwicą natręctw, polega na występowaniu natrętnych myśli, obrazów lub impulsów oraz czynności wykonywanych po to, by zmniejszyć wywołane przez nie napięcie. Te czynności mogą być widoczne, jak wielokrotne mycie rąk, ale równie